»ایستاده چون چوبی در ماتحت کائنات«
زنی از جعبه برق بالا میرود، روسریاش را برمیدارد و در میان جهانی که نگاهش را .با شرم به پایین دوخته، میرقصد. این اثر از انقلابهایی میگوید که هرچند سرکوب میشوند، دوباره شعله میگیرند. از هنری که متضمن بقاست — و به همان اندازه بهایش زندگیست. از زنانی که همه چیزشان را از دست دادهاند، ولی همچنان برپامیخیزند – برجا میمانند، انکار میکنند. ناخوشایند، انکار ناشدنی. در مبارزهای بیوقفه برای آیندهای بهتر
»Standing like a pain in the ass of the universe«
A woman climbs atop a utility box, casts off her veil, and dances. Right in the heart of a world that averts its eyes in shame. This piece speaks of revolutions that crumble only to ignite once more. Of art that preserves life—yet carries a deadly price. Of women stripped of everything who rise nonetheless. Who remain. Who defy. Unsettling. Unsilenced. A relentless surge toward a brighter horizon.
در پاییز ۱۴۰۱ همزمان با خیزش زنان، آیت نجفی در تهران مجموعهای از کارگاههای زیرزمینی تئاتر را هدایت میکرد. این پروژه از سال ۱۴۰۲ با پیوستن جمعی از هنرمندانِ سایر کشورها به گروه در برلین ادامه یافته است
In fall of 2022, Ayat Najafi led a series of underground theater workshops in Tehran during the women’s uprising. From this work, an ensemble emerged, which he has continued to develop in Berlin with international artists since 2023.
The performance on 27.03. will be followed by an artist talk.
